Eski Manitaya Tekrar Dehlenmez Rajona Ters Derler Fakat Kendi Kaşınıyor; Bursa’nın o meşhur, hafif serin ama insanın içini ısıtan sonbahar akşamlarından biriydi. Acil Servis’in koridorları her zamanki gibi hastane terliği gıcırtıları ve uzaktan gelen monitör bipleriyle yankılanıyordu.
Fidan Hemşire, namı diğer “Acilin Sakin Gücü”, elindeki morfin flakonunu hazırlarken derin bir iç çekti. Acilde her şeyin dozu vardı: Ağrının, ateşin, serumun… Ama insanın içindeki o sinsi sızının, o adı konamamış özlemin dozu ne yazık ki hiçbir tıp kitabında yazmıyordu.
Aradan aylar geçmişti. Ayrılığın üzerinden koca bir mevsim, hastane nöbetlerinden ise sayısız gece devrilmişti. “Bitti,” demişti Fidan kendi kendine, “kapat o defteri.” Ama defter kapanmamıştı; tam aksine, her gece rüyasında hastane arşivine kalkıyor, o eski sevgilinin adının yazdığı dosyayı bulmaya çalışıyordu.
O gece, namıdiğer “kaşınma” hissi yine tepe noktasına ulaştı. Hani insan durup dururken kaşınır ya; alerjiden değil, meraktan, özlemden, “Acaba şimdi ne yapıyor?” dürtüsünden… Fidan, ellerini sabunlarken aynadaki aksine baktı:
— Fidan, dedi kendi kendine, sen ki koca koca acil vakalarda elin bile titremeden damar yolu açıyorsun, şu adamın numarasını ezberden silmeyi niye beceremedin? Kaşınan sen oldun yine, hadi bakalım geçmiş olsun.
İçindeki o kurt, o “bir mesaj atayım, belki pişmandır” kurdu fena halde kaşındırmaya başlamıştı. Telefonu cebe atıp nöbet salonuna geçti. Tam o sırada triyaj bankosunun zili çaldı. Kapıdan giren hastaya bakmak için başını kaldırdığında… Fidan’ın eli ayağı birbirine girdi.
Karşısında, o unutmaya yemin ettiği adam duruyordu. Üstelik omzuna hafiften ecza dolabının kenarını çarpmış, burkulma şikayetiyle acile gelmişti. Kaderin bu kadarı Fidan’a resmen “Hadi iyisin, tezgahı kurdun” der gibi bakıyordu.
Adam, Fidan’ı görünce duraksadı. Göz göze geldiler. Aradaki o birkaç metrelik mesafe, sanki yılların bütün yorgunluğunu sırtlanmış gibi ağırlaştı.
Fidan, profesyonel maskesini takmaya çalıştı ama içerideki kalbi yüzünden atıyordu. Hızla tansiyon aletini ve sargı bezini kaptığı gibi adamın yanına gitti. Sesi olabildiğince mesafeli ve hemşirece çıkmaya çalıştı:
— Geçmiş olsun efendim, şikayetimiz nedir?
Adam hafifçe gülümsedi; o bildik, insanın aklını başından alan gülüşüyle…
— Şikayetim aslında kronik Fidan Hemşire… Kalpte bir aritmimiz var, aylar önce reçeteyi yanlış yazmışsınız, o yüzden buraya kadar “kaşınmaya” geldim.
Fidan, elindeki sargı bezini sıkmaktan parmakları beyazlaşırken, içindeki o deli ses kıkırdadı: Gördün mü? Kaşınan sen oldun ama kaşıyan kapına kadar geldi!
O gece acilde tansiyonlar ölçüldü, sargılar sarıldı ama en çok da yarım kalan hikayeler tamamlandı. Fidan o gece anladı ki; bazı yaralar kapanmak için değil, arada bir yeniden sarılıp hatırını sormak için vardır. Ve belki de en güzeli, insanın kendi kaşıntısıyla barışmasıydı.